آخرین قیمت نمک دریاچه ارومیه

نمک دریاچه ارومیه یکی از انواع نمک هایی است که در داخل کشور ایران تولید و روانه بازار می شود. نمک دریاچه ارومیه در سال‌های اخیر دچار تغییرات بسیار زیادی شده و همواره دارای نوسانات بوده است. در اکثر موارد می توان گفت قیمت آن روند صعودی داشته است.

بررسی کیفی نمک دریاچه ارومیه

نمک دریاچه ارومیه نمکی است که در سال‌های اخیر در مورد کیفیت و فواید و مضرات آن صحبت های بسیار زیادی به میان آمده است و تمامی افراد در مورد کیفیت این محصول کاملاً مطمئن نیستند. در مورد کیفیت این نمک می توان به موارد زیر اشاره نمود:

• وجود مواد سنگین: در نمک دریاچه ارومیه مقدار زیادی از مواد سنگین موجود است که برای سلامتی بدن به هیچ عنوان مناسب نبوده و ممکن است باعث بیماری‌هایی مانند سنگ کلیه شوند. از جمله مواد سنگین موجود در نمک دریاچه می توان به روی و آهن اشاره نمود که برای سلامت بدن دارای مضرات بسیار زیادی هستند.
• عوامل زیست محیطی: در سال های اخیر با خشک شدن این دریاچه عوامل زیست محیطی بسیار زیادی روی کیفیت نمک‌ها تاثیر گذار بوده‌اند که از جمله این عوامل می توان به کثیف تر شدن دریاچه و یا آلودگی هوا اشاره نمود که تاثیر مستقیمی روی کیفیت نمک این منطقه داشته است و تا حدودی باعث پایینتر آمدن کیفیت نمک شده است.

با وجود تمام مواردی که در بالا به آن اشاره شد می‌توان گفت که نمک این دریاچه پس از استخراج سریعاً به دست مصرف کنندگان می‌رسد و در کارخانه های مخصوص تمامی مواد سنگین از آن جدا می‌شود و به همین دلیل استفاده از آن برای بدن هیچگونه مشکلی ایجاد نمی کند، اما در عین حال هیچ گونه فایده ای نیز در بر نخواهد داشت.

فروش عمده نمک دریاچه ارومیه

نحوه فروش این محصول

فروش نمک دریاچه ارومیه به صورت عمده در آرادسالت.

دریاچه ارومیه در کجای ایران واقع است؟

بر گرفته از ویکی پدیا دانش نامه آزاد :

نام این دریاچه امروزه دریاچه ارومیه است که از نام شهر ارومیه، مرکز استان آذربایجان‌ غربی گرفته شده‌ است. در گذشته نام‌های شور دریا و دریای شاهی نیز برای این دریاچه استفاده می‌شد. در دهه ۱۹۳۰ میلادی به هنگام سلطنت رضاشاه این دریاچه به افتخار وی دریاچه رضائیه نامگذاری شد.

پس از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ نام دریاچه به نام پیشین خود، دریاچه ارومیه بازگردانده شد که در زبان ترکی اورمو گولو گفته می‌شود. در زبان پارسی کهن، این دریاچه چیچست به معنای درخشنده نامیده شده‌ است.

در دوران میانه این دریاچه «کبودا» (کبودان) نیز نامیده‌ شده که از لغت آزور “azure” در فارسی یا կապույտ یا “Kapuyt/Gabuyd” در زبان ارمنی عاریه گفته شده‌ است. در لاتین این دریاچه لاکوس ماتینوس Lacus  Matianus نامیده شده‌ است. در زبان ارمنی کپوتان (Կապուտան ծով) نام این دریاچه است.

نام این دریاچه در زند اوستا《چیچستا》ذکر شده است و تا زمان حمدالله مستوفی نیز معمول بوده است. مسعودی و ابن حوقل در قرن چهارم آن‌را کبودان که از لغت ارمنی به معنی《دریاچه آبی》ماخوذ است نامیده‌اند.

اصطخری آن‌را دریاچه ارومیه نوشته و در جای دیگر آن‌را دریاچه《شراة》یعنی دریاچه مخالفان نامیده زیرا در سواحل آن فرقه‌ای از خوارج به این نام اقامت داشته‌اند. ابوالفدا آن‌ را دریاچه《تلا》که معنای آن معلوم نیست نامیده است.

مستوفی اغلب آن‌ را چیچست نامیده و《دریا شور》هم به آن گفته و به مناسبت شهر مهمی که در ساحل شمالی آن بوده دریاچه طروج یا طسوج هم نامیده است.

پیشینه دریاچه ارومیه :

یکی از نخستین اشارات به دریاچه ارومیه در کتیبه سده نهم پیش از میلاد مسیح در شلمنسر سوم (سلطنت بین ۸۵۸–۸۲۴ قبل از میلاد) به دو نام در محل دریاچه ارومیه اشاره شده: پرسواه ( به معنی ایرانیان یا پارسیان ) و ماتای ( یا میتانی‌ها ). هنوز دقیقاً روشن نیست که این نام‌ها به منطقه یا قبیله یا پیوندی که بین گروهی از نام‌های مردم با شاهان وجود داشته اشاره می‌کند.

دریاچه مرکز پادشاهی منائیان بود. محل زندگی احتمالی منائیان در تپه حسنلو در جنوب دریاچه بوده‌ است. منائیان به توسط گروهی که متیان نام داشتند غلبه شدند، مردمان ایرانی مختلفی که سکا ها، سرمتی‌ ها، یا کیمری شناخته می‌شدند.

به درستی معلوم نیست که مردمان نامشان را از دریاچه گرفته‌اند یا دریاچه نامش را از مردمان اطراف آن گرفته‌ است؛ ولی کشور باستانی متیان نامیده می‌شد که نام لاتین دریاچه از آن گرفته شده‌ است.

در پانصد سال اخیر نواحی اطراف دریاچه محل سکونت مردمان ایرانی شامل آذربایجانی‌ ها و مردم کرد بوده‌ است.

این دریاچه با داشتن بیش از یک‌ صد جزیره کوچک صخره‌ای محل توقف پرندگان مهاجر از جمله فلامینگو، پلیکان، کفچه‌نوک، اکراس، لک‌لک، اردک پیسه، نوک‌ خنجری٬ چوب‌پا، و مرغ نوروزی می‌باشد.

دریاچه ارومیه در سال ۱۳۵۲ در فهرست پارک‌ های ملی ایران به ثبت رسید. پارک ملی دریاچه ارومیه، از زیستگاه‌های طبیعی جانوران در ایران می‌باشد. این پارک ملی با وسعت ۴۶۲۶۰۰ هکتار همچنین یکی از ۹ ذخیره‌ گاه زیست‌ کره در ایران است.